Hårbaill og cola

«Du, Raymond, ka du trur det e førr at folk ikkje lenger huska det go’e véret vi hadde i fjor når vi kjæm tel i år?» Han Børre stod med hender’n i lomman og gløtta bort på han Raymond som satt i fjærsteinan, godt telbakelent og beundra sola som skein utover havet mens han tygde på et strå. «Det e akkurat så de har glømt kvær en einaste rø’e Celsius vi hadde når skoidda har lie kreng hushjørnan et par daga», fortsett han. Han plukka opp en flyndrestein og kasta han bortover det blekkstilla vannet. Fire hopp.
«Jaau…» Han Raymond drog på det.
«Æ mein, folk syt som om kjylla e et moderne fenomen så ikkje eksisterte her nord før i ti’a,» utbroderte han Børre.
«Nu hørte æ en professor så snakka om at man treng så mykkje karbohydrata førr at skolten ska funger rektig. Når folk hiva sæ på dietta med bære egg og bason så slutta vel spekulator’n å verk tel slutt.» Han Børre fnøste.
«Du mein folk må gnag i sæ en meir is på varme daga så de får i sæ nok karbonadehydranta tel å husk varmen?»
«Ja, det va det æ tenkte. Eller drekk meir øl,» hevda han Raymond. «Og det e jo mykkje mat i godt øl, sei de.»

Han Raymond røyste sæ og begynte å trø heimover. Alt preiket om mat minna han om at han sku sett på poteten før ho Amanda kom heim fra veterinæren med ho Pusi. Ho hadde kasta opp opptel fleire hårbailla bære de siste dagan – ja ho Pusi altså – og ho Amanda mestenkte at her va nåkka galt fatt. Han Børre trødde etter.
«Æ veit nu ikkje. Svela og storcola har aldri skjerpa skoilten min nåkka særlig.» Han Raymond samtykka.
«Men ei unnskyldning ska man nu ha. Og æ mein vel førsåvidt å ha vorre frammi at øl ikkje e direkte gunstig førr hjerneaktiviteten, det heller.»

De skræva sæ innførre bislagdøra, og han Raymond stoppa i spiskammerset etter poteten. Han Børre gikk i forveien inn på kjøkkenet førr å vask nævan. Då han sku tørk sæ på handduken så hang på vedkomfyren, fikk han øye på Pusi sin seinaste hendelse, som uoppdaga låg i sin fulle prakt i kråa, hårat og blaut.
«Jau, du Raymond», utbraut han: «Den her sommardagen bli du iallefall å husk tel hausten. Æ trur beinast ho Pusi har smelta i varmen!»